Mgła był tak gęsta, że aż czuł jej lodowate drobinki. Były jak ukłucia setek igieł wbijanych w jego plecy. Zimno przeszywało go aż do kości. Jezior wzburzyło się. Wysokie fale rozbijały sie o pomost. Wiatr kołysał starymi drzewami, których gałęzie z hukiem zderzały się ze sobą. 

A on leżał, nie zwracając uwagi na to co wokół się dzieje, jakby był w innym świecie. Cały czas miał przed oczyma tę kobietę, ciągle czuł na ustach smak jej ust. Ten pocałunek był niesamowicie przyjemny, ale gdy ona oderwała swoje usta, to wraz z nimi zabrała z niego prawie cała energię. Widział ją przez chwilę, lecz to była najpiękniejsza kobieta jaką kiedykolwiek spotkał. Miała tajemnicze, intrygujące, a zarazem przerażające spojrzenie. Ten uśmiech wydawał się tak bardzo szczery, że aż przepowiadał coś złego.

Zebrał się w sobie, wstał i resztkami sił ruszył w stronę lasu, by ją odnaleźć. Strach, adrenalina, ciekawość, pragnienie z każdym korkiem dodawały mu sił. Powoli jego nieporadny marsz zamieniał się w niezdarny bieg...

obudził go subtelny pocałunek. Przestraszony otworzył oczy i zobaczył pochylającą się nad nim kobietę. Miała długie, jasne włosy, a na jej wąskich ustach gościł tajemniczy uśmiech, lecz jego uwagę przykuły jej oczy, szare i zimne. Spojrzała przenikliwie na niego, zerwała się i uciekła do lasu. Trochę zagubiony, rozejrzał się w około. Jezioro przykryła gęsta mgła.


No nie idzie, c.d.n.

Pisane bez wiekszych emocji i bez wyraźniejszego przesłania. Pisane tylko po to zeby pisac..

obudziły go pierwsze promienie słońca, które bardzo wcześnie zalały pokój. Krzątając się w łóżku, bez nadzieji na dalszy sen, stwierdził, że w taką pogodę, nie można siedzieć w domu. Ubrał się więc i wyruszył na długi spacer. Z każdą chwilą na dworze robiło się coraz cieplej. Szedł ścieżką przez park. Na drzewach pojawiły się już pierwsze, małe liście tak dziewiczo zielone. W powietrzu czuł zapach kwiatów. Pojedyńcze białe płatki unosiły się w powietrzu. Napotykał pary siedzące na ławkach, bądz przechadzające się wąskimi dróżkami. Nawet ludzie byli tacy wiosenni, uśmiechnięci, pełni chęci do życia, zakochani. Szedł tak zamknięty w swoim świecie, odizolowanym wielkim czarnym murem zbudowanym z myśli, przez który nawet to kwietniowe słońce nie mogło się przebić. Dotarł do jeziora. Usiałd na pomoście i tak ze spuszczonymi nogami wpatrywał sie w ciemną, delikatnie pomarszczoną wodę. Potrzebował tego, żeby pomilczeć tak sam ze sobą. Położył sie na plecach, zamknął oczy. Wiatr delikatnie głaskał do po policzkach. Odpłynał w piękny świat snów...

schowany w szafie, najgłebiej jak to tylko mozliwe siedze sam ze sobą. przez szpare w drzwiach zagladają mysli, których udaje, ze nie znam. jest ich tak wiele, ze wszystko sie trzesie. a ja udajac, ze jest pieknie, robie dobra mine do zlej gry...